جمهوری سکوت اثر ژان_پل_سارتر

برشی ا یکی ا کتب 
باید به آدمها از بالا نگاه کرد. چراغ اتاق را خاموش کرده و کنار پنجره ایستاده بودم. آنها هیچگاه فکرش را هم نمی کنند که بتوان از بالا موشکافیشان کرد. برای آنها روبرو و گاهی هم پشت سرشان مهم است و تمامی كوشش شان تنها در چهارچوب یک متر و هفتاد و پنج سانتی متری بلندای نگاه دیگران می گنجد. چه کسی در اندیشه ی چگونگی شکل یک کلاه لبه دار از زاویه ی دید طبقه ی ششم است؟ آنها در به کارگیری رنگ های زنده و پارچه های خوشرنگ برای پناه دادن به شانه ها و سرهای خود کوتاهی می کنند و نمی دانند با این دشمن بزرگ بشری چگونه بجنگند. 
من خم شده بودم و با نگریستن به چشم انداز زیر پایم می خندیدم. پس کجاست آن ایستگاه پابرجا که آن همه به وجودش می بالند؟ آدمها همه روی پیاده رو لهیده می نمودند و دو پای دراز نیمه خم از زیر شانه هایشان بیرون زده بود.